cok saglam. cok leziz fotograflari var. bakiniz, izleyiniz...

he's great, watch him.

bana gore bu alemde tacsiz kral tuncay abidir.

ve avatari yok.
elinde guzel yakisikli bir fotografi olabilecek arkadaslara sesleniyorum,
amaan yoktur bende demeyelim, lutfen arsivleri karistiralim...
(ben baktim yok bende)

bir avatar yapalim... kendisine verelim.

~harmonist

benim dâhi kardeşim emre

fotograflarindaki tadi bilenler biliyor zaten, bilmeyenler gitsin baksin, adami hasta etmesin...
gerci benim reytingim dusuk ama olsun...

valla ben yeni gordum, baskalari da gorsun istedim
i swear i just saw, and wanted others to see too.

Oysa daha sonra bu olaya ilişkin izlenimlerimi anımsadığımda, en büyük acıyı, tabutun başında, yapayalnız kendimden geçtiğim o anda çektiğimi anlıyorum. Gömülme olayından önce ve sonra da durmadan ağlıyor, üzülüyordum, ama şimdi bu üzüntüyü anımsamaktan bile utanıyorum; cünkü bu üzüntüye, benim herkesten çok üzüntülü olduğumu gösterme duygusu, davranışlarımın başkalarının üzerinde nasıl bir etki bırakacağını kestirme kaygısı ve beni, Mimi'nin çenesinin altından bağlı başlığını ve tabutun çevresinde bulunan öteki insanların yüzlerini incelemeye iten anlamsız merak duyguları karışıyordu. O anda yalnızca üzülmem gerektiği halde, bunu yapmayı'p da, öteki duygularımı gizlemeye çalıştığım için kendimi aşağılıyordum; bu nedenle de üzüntüm ne içten ne de doğaldı. Üstüne üstlük mutsuz olduğumu bilmekten bir tür zevk alıyor, bu zevki daha çok duyabilmek için mutsuzluğumun üzerine eğiliyor, mutsuzluğumu daha bir bilinçle algılamaya çalışıyordum; bu bencilce duygu, asıl üzüntümü bütün öteki duygulardan çok daha bastırıyor ve en ön plana çıkarıyordu.


...

Lev Tolstoy
Annesini kaybeden bir çocuğun - ki bu kişinin kendisi olduğu da söyleniyor - o anki duygularını yıllar sonra didikliyor...